La nòstra Cati, nos quitèt…
Cossí ne parlar ?
I a tant de causas de dire qu’es pas possible de resumir…
Vaquí çò que ne ditz Marie Jeanne Verny sul siti de la FELCO :
Publié le 27 septembre 2026, par Marie-Jeanne :
« L’esperàvem, ailàs, l’eissida tragica d’aquesta malautiá implacabla qu’afrontava dempuèi qualques annadas.
Aviái rescontrada Catí en 2012 quand s’èra inscricha en occitan a l’Universitat Paul-Valéry. Se revelèt, ela, la scientifica titulara d’une tèsi en biologia, malgrat sas denegacions, una literària vertadièra. Quadrilingua dempuèi son enfança al Senegal, l’occitan li venguèt una lenga aisida d’aprene. Lèu, ne mestregèt totas las compausantas, de la prosodia a las finessas de la sintaxi e del vocabulari.
2014, Catí la ciutadana venguèt adjunta al conse de sa comuna de Valflaunès. E mai, alara qu’i cresiá pas, l’avèm convençuda de se presentar al CAPES. Foguèt recebuda primièra.
E nos fisèt son bonaür : « L’ai recebuda mon affectacion, l’an que ven serai a Besièrs, al licèu Enric IV. Grand gaug, qu’es la vila del CIRDOC e de Melania, e aquò, de segur balha de possibilitats per un trabalh de qualitat. Amb l’autorouta i pas qu’a una ora e vint minutas de l’ostal fins a Besièrs (sens embolhs !). […]Mercés a totes per aquela bèla aventura que comença. »
(Legenda Fòto : jornada CREO 2014)
Foguèt puèi nomenada a Lunel. Aimada de sos escolans, bastisseira de projèctes pedagogics, engatjada dins lo conselh d’administracion del CREO e de la FELCO e sindicada al SNES : aviá comprés immediatament l’importança, per los professors d’occitan, de se sindicar… »
Trobarètz la seguida, sul siti de la FELCO-CREO :
https://www.felco-creo.org/13133-2/
Dins aquesta vidéo, mercé a Lisa Gròs, sus Tè Vè òc, poiretz veire e ausir Catí, professora d’occitan :
Catí nos mancaràs, nos mancas ja !
Pensi a sa familha, son felen, sos amics, sos escolans, lo mond occitan : de la dança trad, dels cafès òc,…eca…
Un de sos filhs : Aldicius, « écrivain-dessinateur », obriguèt una botiga a Somèires : « la Chandelle ».
Son blog :
https://www.aldicius.com/
Voici un de ses derniers billets : « Feu », dans lequel il parle de sa mère.
https://www.aldicius.com/blog/feu
Et un de mes poèmes, écrit en 2022, en l’attendant pour aller ensemble à une soirée occitane :
La color de l’amistat
Darrièr Adieu : Fidèls a son desir, nos sèm acampats per un darrièr adieu a Cati…a l’entorn d’un gòt de l’amistat, ambe un pauc de musica e ambe sas doas danças trad. preferidas (Mercé a Danis Galvier).
(Malgrat mon tristum, ensagi de pas tròp plorar, perque : – coma dison los contes… « los plors de los que demòran, pesan tròp sus las espatlas de los que son partits ».
Era sus aquò qu’avèm escambiat totas doas, dabans un fuòc de chiminièra, quand èri a preparar e analisar ambe ela, mon conte venent, per Martror.)
Martror arriba, e, tu, Cati, seràs totjorn dins lo nòstre còr !