Rascal (Josie)
Jos sas brancas verges de romèc
Florís un tapis odorós de reponchons
Aprofecham tot l’estiu de son ombratge
Que nos balha sens partatge
Nos cobrissent d’una capa naturala
Coma una fresca tonèla.
Lo solelh e la calor estivenca
Dins lo cant melodiós de las cigalas
An fach créisser los rascals
Per fin que d’una man agila e expèrta
Ma grand causisca las mai polidas
Aquelas que tombaràn dins son escarcèla.
Un còp de martèl plan afustat
Sus los fruches prèstes a èsser martirizats
Sos dets giblats per la vielhesa
Bolegant et virant amb alegresa
Colorats pel tanin roge e brilhant
Fòrman un balèti precís e estelejant
Cada annada tòrna far sos gèstes precioses
Que ne coneis sens contèsta la valor manifèsta
E donarà dins qualques meses un nectar
Qu’apagarà los assedats e los festejaires.
Distribuís volontàriament mas amb escasença
Aquel doç elixir produch natural infinit
Una licor sens parièra
Que los menarà pacientament al sòm.

---