Chòt (Haïku : Aicó : Cristina)
Chòt, bola de nuòch,
Mon sòmi ritma cada an,
L’estiu de son cant.

---

Chòt banut (Joan-Peire)
Chòt banut es pas pesolh revengut,
Tanpauc piòt ni mai cocut!

---

Lo chòt (Sèrgi V.)
Dels estius de mon enfança gardi lo sovenir urós de mas seradas vilatgesas. Mentre que nosautres mainatges jogàvem sus la placeta, nòstras maires discutissián assetadas suls paredons. Nòstres paires s’acivadavan a la petanca e nòstres adolescents de grands fraires e grandas sòrres desapareissián e reapareissián furtivament. Puèi, la nuèch veniá doçament. Los fraires grands e los papàs contunhavan tard dins la serada e nosautras, los pichons, tornàvem amb las mamàs per nos anar colcar. Nòstre ostal essent un pauc a despart del vilatge, caliá marchar un pauc. Raufelavi totjorn de deure quitar mos jòcs mas a l’encòp, aquel retorn pichon sus aquel camin vièlh que renviava la calor de las pèiras e lo cant dels grelhs, los vèrms lusents dont lo comptatge èra un passatge obligat : « L’ai vist abans tu ! Òc ben tròp tard, t’aviás qu’a o dire alara ! », aquel retorn pichon èra totjorn una marca. Sustot que tot près, dins lo bòsc, pas luènh, lo son regular dels chòts que se respondián m’arribava distintament. Adoravi aquel cant. Òc un cant : una nòta, constanta, regulara, permanenta que voliá dire « pòdes dormir o demorar desvelhat, ieu soi la pròva que la nuèch defòra es viva, immutabla, que tot demorarà atal, totjorn ». Gràcias a ton crit pichon chòt, me semblava que la vida seriá etèrna.

---