L’amor de Moneta. (Joan-Peire)

O cal ben dire la desobrança ivernala l’aviá facha venir raplòta. D’oradas jornalièras passadas sul radassièr se’n èra perduda son lestitge, son abeluc costumièr e son vam ferotge. Quand li petava, a grand pena s’estirava los nosadors per se desenreddesir las jonchuras e s’enanava, molassa, se far rabinar la codena amolonada al canton. Puèi, quand veniá l’ora del tian, un còp engolit lo farnat, se’n tornava pesuda sul radassièr. Aital se passava plan-planeta la vida, pastassa, dins aquela triangulacion inchalhenta trebolada de temps en quora per la necessitat d’anar far los besonhs dins la caisseta que li teniái a posita a la solharda. Fasiá bèl temps que nasejava pas pus defòra, se fasiá vièlha pecaireta!
S’endevenguèt qu’un ser de luna fòrta, semblèt sortir subte de sa flaquièra. Dins un badalh carnassièr seguit d’un fremiment de mostacha, se levèt, felina e silenciosa, per s’enanar quilhar davant la pòrta-fenèstra. Tot en agachar defòra lancèt un miauladís planhós, sabètz un d’aqueles que semblan de s’encargar del patiment del monde tot, que te fendasclan lo còr e lo dintre fins a la mesòla pregonda. Alandèri en tot: Pas que sornura dins la claror lunara…
Es son planh rauc que me lo faguèt avisar dins lo clar escur pallinèl, aclatat jos la mata de verbena. Grison, lo vièlh fringaire, aquel sac de nièras pesolhós la sonava! Nos espiavem quora l’un, quora l’autre, sens ne mòure una. De crenta de se faire escampar, lo vièlh ronhós se gausava pas sarrar de tant de còps passats que l’acotiguèri per lo faire fugir. Moneta, genta Dòna, coma o faguèt mai d’un còp, esperava benlèu la sortida en scena d’un autre cortejaire vengut portar la tenson, per qu’a la fin d’una batèsta cavaleirosa posquèsse donar sa causida. Lo ser passava suau e immobil comol de promesa, dins l’espèra de s’i veire benlèu reviscolar entre los vièlhs aimadors, un regrelh de desirança, un recalieu d’amor, quand, sens para ni gara, Moneta li virèt lo cuòl. D’un bond pujèt sul radassièr per s’i tornar acoconar amb un leugièr sospir alangorit. Solide paureta, o sabèm ben, quand nos aganta lo vièlhum i a de causas que son de mal desrovilhar!

---

Tanka (Cristina)
(lo Tanka, 5, 7, 5, 7 et 7 sillabas ; es mai long que lo Haïku : 5, 7, 5…)

Plora la vinha
Sa saba de joventa
Se desrovilha
Entre sos tendres gavèls
De femna salvatjona

---

« Çò que desrovilhi ! » (Josie)

Sos òsses que partisson en  conolha

La votz emplida de oi ! ai ! òi !

Sas cambas pesugas se desrovilhan

Quand es en barrutlatge

Conta sonque de galejadas

A totes los estafièrs

Que fan des patricolatges.

Las pichòtas caponassas

A l’aurelha li cascalhan :

« Vai preparar la mangisca »

Senon atencion al desruscatge.

---