Lo mot d’Agost: trepejar

La passejada ( Joan-Peire)

Alandèri la pòrta en tot. Una aureta matinièra trasiá del campestre d’odors nolentas e pesudas. Lo fuelhum s’eissugava d’una ramada nuechenca. Coma cada matin m’esperava a trepejar sul lindau. M’esperava e m’espiava a la muda lo moviment de las mans. Despenjèri del cròc la casqueta que la metèri sul cap, puèi carguèri la vèsta, es quand agantèri lo baston de caminar que, d’un jap, me faguèt dire qu’ara èra ora d’i anar. Mentre que tancavi la pòrta ja tirava davant, li daissèri de la passejada la causida.

---

Trepejar (Cristina)

« Trepegi, trepegi, e me fau de lagui, dins aquesta coa sens fin ! M’an dich que n’aviái per 5 oras de coa dabans l’ordenador per avèr las famosas etiquetas medicalas per mon nenon. Mas el tendrà pas lo còp ! A sonque 3 setmanas e fa qualques jorns e nueches qu’a pas gardat un sol tetarèl de lach, dins lo ventron !
Es pas de creire aquò, sembla una cachavièlha !
Trepegi e me calcini !

Me cal far quicòm o se que non, vau virar completament bauja ! Vòli pas que mon nenon trespasse a causa d’una maquina e lo pediatre que me diguèt d’anar plan lèu a las urgéncias !
Alara demandi de veire una infirmièra sulpic ! N’arriba enfin una, que me ditz : « òc, compreni, lo preni, e vos, fasètz la coa . Coma aquò, tre que seràn imprimidas, el, serà ja prèst ! E se i a de besonh farem una perfusion ! »
Of ! Ara, pòdi arrestar enfin de trepejar !