Jaissar (Cristina)
Lo getaire d’escupina
L’espupinejaire es encara passat…A escampat son aiga…
Sortiguèt de sa boca : d’aiga corrompuda, de mots qu’ofensan, que nafran, qu’escarraunhan, que fissan…
Perqué jaissa coma aquò ? 
Pas degun o sap !
Mas, mesfisatz-vos !
E per son passatge venent : Doblidetz pas de dobrir lo vòstre parapluèja !

---

Jaissar (Josie)
Jos un solelh cremador al mièg de l‘aprèp-miègjorn, dins l’arena subrecalfada qu’una brisa leugièra ven tot just atebesir, los espectators esclafats per la fornassa, remiran lo coratge, la beutat musclada e negra de la bèstia salvatja e gloriosa de son istòria.
Lo vent salat e lo solelh an gravat los traches de las caras d’aqueles òmes valents, precioses gardians del eretatge, que s’afaran sul toril.
Lo buòu cor de contunh aprèp las gambas primas, que sautan et viran per li escapar, lo croquet plan ancorat dins la man per atrapar, aqueles atributs roges et blancs, que se devinan, amagats entre las banas.
Los òmes vestits de blancs, rasan siá del costat senèstra, siá del costat drech, amb energia, mentre que lo president de la corsa emportat per son ardor, jaissa dins son micrò, anonciant los prèmis que montan de longa.  Apercep pas qu’escupineja tanben, tot en felicitant lo valent buòu.
Drech coma un mirador al mièg de l’arena, se trufa dels òmes, fièr de tornar al torril, amb totes sos trofèus.
Ignorant tot aquel bruch, pensa als prats palunoses e tranquils del tropèl, et sap que lèu los retrobarà.
Los òmes en blanc despiechats per lors vanas accions, se remembraràn lo nom d’aquel fièr animal, Norbert.

---