lo mot: vistalha

Vistalha dins lo corredor (Cristina)
Odor de sopa,
Vistalha lo corredor,
Perfum d’enfancia.

Borbolh d’aiga,
Clic-clac de molineta,
Molon de sentors.

Flash dins lo passat,
Mameta plan clinada,
La sopa passa.

---

La demanda (Joan-Peire)

Èri dintrat d’ora per m’alestir en çò mieu, un conapt de classe 4, que la renda me costava un braç dins aquel immòble. Una docha à la lèsta, me pimpalhèri dins la sala de banh, n’i aviá una dins los de la classe 4, e me metèri de bèl per mina de li far vistalha a la mòda anciana coma o aviài pensat. Dins la pòcha la bagoneta per la demanda, en aur vertadièr sioplet, que me costèt l’autre, e content coma un tordre enhascat de chuc prenguèri lo monta-davala direct.
Lo primièr rencontre en viu, n’èri tot escarabilhat e crentós a l’encòp. Al davalar i pensavi, la lucha contra l’isolament social èra una prioritat del govern, èra venguda una obligacion de s’inscriure sus un site de rencontre, obligacion que se la caliá pagar ça que la, racas que racarà un vièlh usatge de temps fa que durava el. La tòca n’èra de promòure los escambis, los rencontres fisics que se costejar, se paupar, espaurava fòrça lo monde. O calià reconèisser èri astruc, a l’ora d’ara los rendetz-vos se passavan plan, rendetz-vos virtuals sus la tèla solide, mas amb la ligason olografica HD se debanavan coma s’èra de verai. Èra polideta, embelinaira e en mai d’aquò nos endeveniam fòrça ben.
L’aviái marcat dins mon perfil de recèrca, qu’èri afogat de tradicions d’un còp èra e de lengas ancianas. Vertat ne demorèri estabosit quand, en mena de testar, li parlèri en lenga e que me respondèt dins un lengadocian de tria. Pauc de monde, ailàs, la sabiàn encara parlar aquela polida lenga d’un autre temps. Al sòtol, encara una astrada de mai, èra pas de besonh sortir de l’immòble, qu’o confessi m’agradava pas de me dèure emmoralhar a cada còp de la careta necita per landrar defòra en rason de la pollucion. Non, per anar al centre de rencontre bastava pas que de traversar l’agòra al debàs. D’agòra n’aviá pas que le nom essent qu’èra pas costuma d’i encontrar qualqu’un que, a despièch de la campanha governamentala « sortir del conapt », la gent aimavan pas cap de se rencontrar, presavan pas pus de se veire, tanpauc de se parlar entre umans, una fòbia collectiva vertadièra que per ma part m’encapricavi de faire passar.
Ja i èra quand dintrèri dins lo membre del centre. Aviái causit per fons musical lo brande de la vièlha, la musica m’apasimava e capitava de me levar l’angoissa. Mentre que sul ritme del tonton la flabuta jogava del naut, pausèri l’estug sus la taula, lo dobriguèri, prenguèri alen, e d’un ton benlèu un pauc tròp sentenciós, i faguèri: « Ai l’onor de te demandar ta man ». Aquela demanda li tanquèt la comprenèla, li parpalegèt la parpèla, quequegèt una responsa de mal comprèner mentre que li sortiá un fumet dels ausidors puèi, sens para ni gara, se demarguèt la man per me la balhar. Sulpic retroniguèt lo bram d’una sirèna e dos baleses dintrèron a fum dins lo membre. Mentre que lo primièr se ronçava sus ela per la neutralizar, lo segond m’escampava defòra e tot barrar la pòrta me cridèt:  » Vos escriurem ». O sabiam totes, quand lor petava una durita, que lor cremava un ligam neuronal, amb aqueles androïd de la semblança umana enganarèla, que s’emocionavan d’espereles e que prenián de decisions de lor sicap, podiá s’endevenir maissant.
Maissant per ièu a de bon, èri sauve, mas avisa-te qu’aquela comptarà per una, d’una aviái fach chi, de dos i aviái quitat la baga sus la taula e en mai d’aquò una peta carabinada! A pro pena dintrat al conapt recebèri un messatge de  » l’Androïd Social Emergency », fasián carpeta. M’avián mandat tot un emplastre de desencusas, e qu’aquò èra excepcional, qu’aquel incident se tornarà pas jamai produsir, lo benaise de la practica primièr, patin cofin lo rèsta! A la perfin, èra lo mai chucós, me prepausavan un arrengament. Lo pache de l’A.S.E èra: Contra una discrecion totala, un silenci tras que mud, me tornar pagar las escotisons passadas e me far present de las venidoiras, en contra me caliá perseguir la terapia cap a la fin, que fins a ara, de lor vejaire, èra una capitada.
Bon èra una escasença tanben de se requinquilhar lo borsicòt, diguèri de òc! Una entrevista novèla èra prevista l’endeman, i anèri a rebors, sens tròp de gana, mi carn mi pèis. Coma los autres còps èra primièra, pas cap de marca de l’auvari passat, suava e mai chata que non pus tal coma de per abans, levat que s’èran enganats dins la reprogamacion e que gasconejava en tot. Aquò rai l’intercompreneson marchava e a son det portava la baga.