La calibomba tomba sus la pineda muda, la nolença flairejanta de peresina emplena lo caumàs silenciós, s’i poiriá ausir lo volar d’un moissal (un moissal tigre solide). Pas brica de bronzinament volastrejaire, pas ges de bruch, pas cap de vida, lo non res d’un tombèu. O avètz compres, pegada sus la fusta cigalièra, manca dins aquel decòr mièg mediterranèu, lo crin-crin eissordant de la cantaira estivenca.

Babau ! Sembla una maissanta cachavièlha. Agantada a la rusca d’un pin-pinièr, pas cap de camiseta d’una baba qu’i auriá quitada una envolada, de cigal amudit fòraviat dins l’esmarrador de las brancas torcidas tanpauc, pas mai de cigalon suçarèl aclatat dins una rufa lenhosa qu’auriá poscut cachar la man d’un dròlle moret.
En rason d’un cambiament climatic, çò dison, lo cigalum a cambiat de costuma. S’es anat s’encigalar jos la capa d’un autre cèl septentrional, i auretz benlèu, cigals, cigalons e cigalas, un temps ime e probable de mans pallinèlas malbiaissudas. Cocanha ! Coma o repapiava menina cigaleta dins un reprovèrbi comol de saviesa: val melhor la pluèja al bec que la palha al cuòl !

Veirem ben l’estiu que ven.