Dempuèi l’an pebre l’òme se n’es mainat, una tèrra plan abonida fa venir lo grèlh bèl. Las excrecions naturalas del bestiar o umanas son de bon emplec per çò far. D’aquelas matièras agricultors e ortalhièrs d’un còp èra tant coma las/ los d’ara ne sabon lo prètz!
Me rementi que i a gaire, dins lo vilatge se fintava lo moment de l’escobilhaire quand passava de matin per recaptar las bordilhas, lo tombarèl tirassat per lo cabal de tira. Se per astre aquel d’aquí ( lo cabal solide e pas l’escobilhaire) ne deslargava una pròche de l’ostal, tan lèu passat, qui de la maire o de las vesinas se ronçavan per carrièra, la rispa e lo ferrat a la man, per s’emportar primièra lo tresòr encara fumadís que farà mestièr pels geranioms del balet. Competicion amistosa mas ça que la sens mercé, que n’auràn revenge lo còp venent las que faguèron chic. Quand veniá lo temps d’anar al femièr per abonir l’òrt, lo paire s’encapriçava d’anar dins unas jaças quèrre de migon, la florada de l’amendament, lo melhor per far venir ortalalhas de las bèlas de çò que ne disiá e qu’es encara fòrça presat. I a pauc s’invitava l’embarrassaire pegós de s’enanar pausar una mina al pè del socam e de se’n tornar amb la clau. Una galejada comola de sens, i a pas mai cortet entre lo productor de fem e la planta que n’a besonh. Dins lo campestre nòstre la fertilisacion amb d’aiga de femièr es fòrça espandida e de còps que i a contestada quand es emplegada fòra mesura.

A l’ora d’ara l’agricultura intensiva es agromandida d’engraisses quimics que l’i porgís l’industria del petròli e nos avisam subte que d’una Trumpetada lo rajòl noirriçièr se pòt venir agotar. De çò que ne dison los saberuts assabentats, s’endeven qu’una melhora valorisacion de las dejeccions umanas cubririá, a quicòm pròche, lo 30 del cent dels besonhs de l’agricultura. Se son creadas filièras de recuperacion e d’unas AMAP començan ja de recuperar l’urina que se pòt aprofechar aprèp tractament. Son paucas, la generalisacion dins las vilas deuriá benlèu passar per la mesa en plaça de contenedors cunhats entre los de veire e los de papièr qu’i nos caldriá anar vuejar lo bidon de pissa. Atal se fasiá un còp èra en menar lo berenguièr del cabucèl cliquetejant per lo vuejar als comuns de la comuna o sul femièr. Ne seriá probable una solucion per l’avenidor que ne ririán los aujòls, los pensavem endarrièrats e fin finala, pragmatics en emplegar çò qu’avián a posita, èran finòts davancièrs! Per ne saber mai en detalh de veire lo poadcast ensenharèl de France Inter çai jos, bona escota!

« Excréments Humains, un trésor à déterrer, clicar » : ligam