Pchit… Son nombroses los que coneisson Lo Diari : magazine de la Cultura, (tota la Cultura, mas en occitan), e los que i son abonats.Ieu, ne’n fau partida. E cada dos meses, espèri son arribada. D’en primièr me cal una mièja oreta per espepissar lo contengut. E la bona resolucion es d’i tornar lèu lèu, per aprigondir. Pchit… LO DIARI / n°63 p.30 Mas, realizèri, mercé a un titol que se sonava : « Pchit…« , que la cronica :« Sortir la lenga », de Corinne Lhéritier,…
Passa pel bòsc, que per un camin passariá pas. De qu’es, de qu’es?
Lo languissiái, l’esperavi. Aquel trentenat de fuelhas es arribat l’autre matin. Coma a cada còp barrutli d’una pagina a l’autra, revista generala dels articles propausats. M’acari als mots crosats de Quim, (Lo un orizontal l’ai cercat un moment). E puèi comenci de legir, n’i a per totes los gostes, musica, cançons (aqueste còp especiala Brassens, cultura, literatura, personatges del mond d’ Òc. E tot aquel recampament de tèxtes, en grafia Alibertina solide, dins totas las diversitats linguisticas de l’Òc, es…
Soi uròsa de vos anonciar que lo vilatge vesin del nòstre, ven de pausar un panèl en occitan a la dintrada, del costat de Montaud. Soi ufanosa per Guy Bonnet, lo regent e l’amic, que pendent 25 ans ensenhèt l’occitan siá dins son escòla, als pichons escolans, siá al fogal rural, e a gratis. Es un polit retorn de las causas. Un jorn, las granas grelhan, emai s’aquò pren de temps. S’aquò podiá èsser contagiós…me demandi cossí se sonariá lo meu…
Es la dintrada, contunham de vos propausar lo talhièr d’escritura. Cada setmana un mot es elegit pel grop de charradissa per skype e mandat als que son inscriches e que vòlon participar.Cadun, caduna, pòt participar qualque siá son nivèl. Basta pas que de mandar lo text per mèl a bonjorn@escambisenoc.org, una correccion serà facha e tornada a l’autor e una publicacion prevista sul blòg, las setmanas seguentas. Parucion dels tèxtes corregits, un còp per mes sul blòg.Per las setmanas passadas…
Per Gabarra vaqui çai-dejós los textes de Cristina, Florença e Joan-Peire. La gabarra/Ma penicha (Cristina)Tre ma penicha, assetada darrièr la fenèstra, vesi tot passar. Lo temps, passa lèu, agachant lo paisatge.A cada sason sa color :Los fraisses se vestisson de verd clar a la prima. De branca en branca sauteja l’aucelilha, e cadun lança son crit per estabosir la galariá.Los amorièrs color daurada, sabon qu’aprèp la davalada auràn perduts lor vestit de fèsta reiala.Nus coma vèrms, « faràn pas lor…
Es la cavala que nos parla… Lectura del poèma.
Un 2nd retorn amb una vidèo sus Té Vè Òc : http://www.teveoc.com/pages/produccions/emission.html « L’Universitat Occitana d’Estiu a Nimes es una istitucion vertadièra dins lo mitan militant, associatiu e culturau occitan. Après una adaptacion en edicion numerica per 2020, retrobam aquest an la còla e lo programa dins son espaci abituau despuèi 2017, l’Ostau Diocesan de Nimes. Per sa 45enca edicion, leis organizators chausiguèron la tematica seguenta : « Òme/ animal : quinas evolucions dins las relacions ? ». Nautrei avèm poscut curbir una granda partida dau programa….
Passa una bela aiga sens batèu ni pont. De qu’es, de qu’es?
Tchinghiz Aïmatov (Autor) ; A. Dimitrieva e Louis Aragon (Traductors) Djamilia es una femna que viviá dins lo Kirghizstan. Es bèla. Lo pel long, los uelhs en forma d’amètlas, que brilhan quand ritz. Sembla una fòrça viva qu’emana de la natura que l’environa. Fa ligam amb ela. Una natura un pauc salvatge, amb de tradicions implantadas dempuèi de sègles. La novèla se debana pendent la guèrra. I a pauques òmes al vilatge. Doncas femnas e enfants menan dura vida. Djamilia…