I sèm

I sèm

I sèm a l’est se meton sul morre, tal coma d’autres lo faguèron endacòm mai. Aquò nos pertòca mai per de que se passa a nòstre pòrta, a portada de bomba. Un fum de vilas, es una bona causa, se dison d’èsser a recebre totes los que voldràn venir. E los autres de mai luònh? Los qu’espèran de venir, de pèus mai negres e de pèl maurèla, de que ne fasèm? Tu òc pòs venir, e tu non?

Cada còp que vesi aqueles images de guèrra, de mond que fugisson, ai una pensada per totes los mieus venguts de « transpirineos » a la debuta de las annadas trenta. Pensi a ma grand que veniá a França per rejoinher lo papeta. Pensi a ela que davalèt del batèu a Seta, sota son ala ma tantina, ma maire e mon oncle de nenet. Pensi a eles qu’entendián pas cap la lenga que se parlava dins aqueste pais e que de còps per lor charrar la gent lor parlava patoès. De còps la dicha comola d’òdi, de còps mai benvolenta. A totes aqueles fòra-venguts lor dedicaci çò que seguís: Es qu’avèm una autra causida que de vos dire que nòstra tèrra es tanben vòstra tèrra?

	La Fòra venguda
						
1- Mas onte vas marrida grana
Marrida grana butada au vent				
Fòra-venguda a davalada				
D’una flor que non coneissèm?				
							                              11-S’endevenguèt que per còp d’astre
2-La nòstra biaça comola avèm				      Venguèron pas s’amargenar		
De civada, segal e blat					             Un tropèu baug amb son pastre	
Marrida granilha vaí te’n				                    Qu’a far rambalh voliá menar.
Ges de forenca au granierat.	

3-S’aflaquiriá la semenalha				       12-Se capitèt que la barbasta
Dins pauc de temps auriam talent			       Ongan nhaquèt endacòm maí
Ges de pastura, ges de palha				       Que lo menaíre e las banastas
Marrida grana demòra au vent!			          Se paissèron de quicòm maí.	

4-Per te pausar pas de laurada				13-Ansín s’es fach ribon-ribaina
Ja lo pradal tot semenat				                Son caminet pauc-a-cha-pauc.		
Pas mai d’airal, pas de terrada				     Qual poiriá creire a una engana
D’onte  venes te’n cau tornar.				        D’una que creis sus de calhaus.

D’onte  venes te’n cau tornar ?
Vaquí çò qu’i rebequèt la grana :

5-D’onte vene paure segaire				         14-Ansin s’es fach que venguèt d’ora
D’onte vene creba mon sang				          Au pè de dos vièlhs ametlièrs 
Cap de pluòja, cap de terraire				         Una flor tan blava e tan doça		
Pas que secada e quitran.				                 Coma lo cèu d’onte veníá.
				
6-Onte la prada verdejava				
Espelisson guèrra e fam 				         15-Ansin s’es fach ribon-ribaina
Un auristre qu’encaronhava 				         Una vidassa un trace ostau 
M’escampava coma un raban.			         Qual poiriá empachar la grana
							                                       De s’escapar au vent Tarrau .

7-N’engulhère fòrça dralhadas				16-Ansin s’es fach que venguèt d’ora
Engrunada au michant temps				          Au pé de dos vielhs ametlièrs
De nivolàs en trònissada				                  Una flor tan blava e tan doça
Espousada aus quatre vents.				          Coma lo cèu d’onte venía .
							
8-Aicí s’acaba mon viatge
Au ròdou d’un monde timbol 
De barrutlar n’ai un conflatge
D’aqueu ventàs n’ai un sadol.		
		
9-Me pausarai sus la talvera			
Dins un canton sens bolegar			
Un tròç de res, un flòc de tèrra				
Me’n cau pas-gaire per rasigar.				

10-Pas qu’un glopet d’auba aiganhosa
Per tot faire levar d’un vam
A la pena gaire canhosa
Farai çò que d’autres non fan.				Joan-Peire 
			
(la tòca èra d'escriure en Lengadocian Orientau qu'es atau qu'ausiguère la lenga de pichòt, mercé a Domenge CAUCAT per son ajuda, e perdon se i a de decas que son encara passadas per malhas)				


Laisser un commentaire

Votre adresse e-mail ne sera pas publiée. Les champs obligatoires sont indiqués avec *

12 + 1 =