Archives de
Catégorie : Poesia

Per far tornar l’Angèlus

Per far tornar l’Angèlus

Angèlus
  • Recèpta :
  • Agachar lo vòstre cloquièr atentivament.
  • Fargar un poèma de la vòstra composicion.
  • Vaqui mon haïku :


Sona Angèlus,
Campanas ancestralas,
Resson còr en òc.

Dessenhar puèi, decorar…pintrar… lo vòstre  poèma aficha.

  • Mandar tot aquò al Conse.
  • Benlèu : alucar una candèla, e far un vòt. (Mas aquò es pas una obligacion)
  • Esperar…
  • Dobrir las aurelhas.
    https://www.youtube.com/watch?v=Iv7RK70N7VQ
  • S’aquò marcha, doblidètz pas de mercejar la Comuna…per en cas d’una demanda venenta.

L’error

L’error

L’ Error

Tras de l’asuelh
Quand lo solelh
Fa quincanèla,
Qu’a jorn falit
Lo clar trampela,
Fan coma aimi,
Quand d’un tròç de cèl
Fa l’enfuòcaire,
D’un ser docinèl
L’embelinaire,
E de tos uèlhs
L’enluminaire.

Joan-Peire

La Plovina

La Plovina

La Plovina
Demòra un sàssic penjadissa
Au nas d’una fuelha plegadissa,
Beluguejanta fa sas espèrras
Conflada d’una lutz darrièra.
Promessa de vida, tomba leugièra
Dessús la polsa cambiadissa
Per ne far fanga noiriguièra.

Joan-Pèire

L’Aureta

L’Aureta

L’Aureta

Sabi una font
Qu’i es venguda,
Ras d’una flor
Quitèt una pluma.
Faguèt flatinga
A l’ala d’un capèu,
Puèi es partida
Sus la de l’aucèu.

Joan-Peire

Plantas : omenatge a Venus

Plantas : omenatge a Venus

Lo capelet, o lo monilh de Venus
Planta vivaça, regorgada d’aiga.
Aima los luòcs a l’ombra.
Se pòt manjar en ensalada.
La lavar, e s’entresenhar abans.

Lo penche de Venus
Involucèlas a 5 foliòlas ; grelha en bordura dels camins.

Haïkus e Mokis

Haïkus e Mokis

Poèma aficha aquarelat

Haïkus/Mokis
Lo Haïku es : un Poèma cort, de 3 verses, de 5/7/5 sillabas.(5 lo primièr, 7 lo segond, 5, lo tresen.)
Dèu parlar de la sason o d’un moment particular.
Se que non, es un moki o un haïku liure.
Se n’avètz de prepausar :  Òsca e mercé.
Ensajarem de los publicar.


« Remolin d’aiga,
Fresilhament dins l’èrba,
Ninfa passeja. »
Cris.

Poèma afficha aquarellat

Te vòli dire

Te vòli dire

Te vòli dire que me manca
Totjorn mai lo caudet de ton còs.
Pausar la man sus tas ancas 
Non pas jamai n'aurai de tròp.
Es pas de  creire pòdi pas pus
Mai me passar, es pas messorga,
Del frescolet de ta boca
Onte veni beure ton buf.

Te vòli dire coma me dòl
Quand pòdi pas pausar aquel tròç
De fresc raubat de cap de pòt
Dessús lo perfum de ton còl.
M'avisèri qu'i es amagat
Dins un recantonet de suau
Un bocin de solelh plegat
Sus lo lis de ta pèl pan caud.

Te vòli dire coma encara
Del patiment ne veni pròche
Quand ton agach se mascara
Que'n davala un pauc de pluòja.
Sembla pas vrai coma me cofla
Encara pas, aquò's vertat,
De passar los dets pel mofle
De tos peus longs embartassats.

Te vòli dire que m'embriaga
De mai endralhar man dins ta man
Una nòva caminada
Se amassa anam cap a deman.
Me pòdes creire, riscam pas-res
De s'embroncar sus la dralhòla,
Se un brave jorn tiram pas drech,
Lo braç fasent la talhòla.

Avèm ja vist qu'a cada còp
Que nos enanèrem en tropa
Onte que menèt la rota
Un mai un foguèt pas de tròp.
Te vòli dire coquin de sòrt
Pas ges de paur, pas ges de dobte
Quand ven michanta la rota
A quatre pès i sèm mai fòrts.

Joan-Peire
21 de Març jornada mondiala de la poesia, n'escribètz? Las podètz mandar!