Capgròs (Cristina)

– « Mas, quina fachinièra,
Mudèt en grapaud,
L’espermatozoïd que soi ?

Mon flagèt venguèt,
Una coa,
E ara, ai de patas,
Que butan…

Me reconeissi pas pus !
Basta que siá pas,
Una granhòta !

Un grapaud,
Seriá melhor.

Per un poton,
Me poiriái mudar,
En prince encantador.

---

Capgròs (Josie)

A la prima, lo pichon riu que passa darrièr lo cementèri raja encara. Son aiga clara raja en silenci, gonflant amb las pluèjas, nos empachava de traversar.

Nòstras cambetas nos permetián pas de l’encambar, alara trebolèrem fins a nòstre terren de jòcs favorits, lo Molin de vent, nòstres crits, nòstres rires, nòstres jòcs d’enfants destorbèron lo repaus etèrne de Monsur Mabelly félibre et magistrat plan conegut, mas a aquela epòca, degun o sabiá pas.

Sos bòsques rebofavan de pins, de genèst, de farigola, de romanin, de flors multicolòras, que lors perfums embaumavan l’aire.

L’estiu vengut, nòstre pichon riu s’assecava completament, e me demandavi totjorn, essent enfant, qual èra aquel mistèri.

Per nòstra mai granda jòia, i trobariám de capgròs. Nos vaquí partidas amb nòstras bóstias, caduna esperant de ne prene al mens un o dos.

Mas aquelas bestiòlas vivassas son pas ges d’acòrdi. Sabi pas s’avètz jamai ensajat d’agantar de capgròs. Mas cal una dexteritat et velocitat qu’aviam pas.
I passèrem d’oras, mas per nosautras lo temps nos semblava pas long.

Aprochèrem silenciosament, nòstras doas mans formant coma une copa, per susprene un capgròs. E hop, s’escampava dins l’aiga clara, et nos caliá tornar començar,

Dintrar sens res, aquò es sovent arrivat.

Mas quand dins nòstra caisseta bolegava un capgròs, o mai d’un, çò qu’arribava pas sovent, n’èrem encantadas. Malurosament, bolegavan pas plan longtemps, perque un còp arribadas a l’ostal, los capgròs avián ja mens de vigor, e fins finala bolegavan pas gaire.

Lo nòstre espèr de veire los capgròs se transformar en granhòtas, s’estavanissiá, fins al còp venent.

---

Leònia Dòna l’Eriç s’en torna benlèu (Florença)

Es la prima mas fa ja una calorassa terribla, al calabrun, Leònia Dòna l’Eriç sortís de son esconduda dins lo bartàs ramut del jardin, s’en va beure un còp dins l’estanhòl. Sul camin inspecta l’òrt per veire se i auriá qualques cagaròles per se congostar.

Quin astre n’i a dos o tres gròsses resconduts dins los traucs de la paret darrièr d’erbas que mantengan un pauc d’umiditat, l’endrech de prima pels gasteropòdes. Leònia se ditz que lo sopar comença plan e contunha sa passejada cap a l’estanhòl. I a un luòc amenajat per l’ortalièr ont pòt beure sin se negar. Una plaja de tèrra a l’ombra amb de penda leugièra, ideala per beure e se trempar sin risque de perdre pè.

Aprèp la beguda, decidís de far una pichòta virada dins l’aiga per se refrescar, benlèu que trobarà tanben quicòm a manjar… A un moment vei quicòm que bolèga dins l’aiga davant èla. Dangièr o pas ? A un pauc paur mas contunha d’avançar.

Se maina qu’i a d’autras bèstias dins l’aiga, totas nègras amb una testa granda e una coa. S’en torna a la plaja e las bèstias la seguisson.

La curiòsitat legendària de Leònia se manifesta encara un còp : « Bonjorn! »

Las bèstias s’assemblan alentorn d’èla e li responden : « Bonjorn, que fases dins nòstre estanhòl ? »

« Ieu soi Leònia Dòna l’Eriç, fa tan caud que me soi banhada per me refrescar, e vos ? Quin sètz ? »

« Sèm de capgròs, e lèu serem de granhòtas o de grapaus »

« Verament! mas semblatz pas a de granhòtas, avètz una coa, e las granhòtas n’an pas. E mai avètz pas de patas, non non aquò es pas possible… »

N’i a un que s’appròcha de Leònia e que ditz : « Agacha, a ieu me creisse de patas, son pichonelas pel mòment mas podes las veire. »

E Leònia d’agachar e de veire qu’effectivament, i a de minusculas patas un pauc avans la coa. « Eh òc! I a de patas! Es pas de creire, vos cal m’explicar tot aquò. »

… de continuar